Aleksandra Grądzka-Walasz: Pod koniec maja zakończył się cykliczny postój remontowy w Rafinerii Gdańskiej. Jakich instalacji dotyczył?

Tomasz Branicki: Postoje remontowe w naszym zakładzie podzielone są zawsze na dwa etapy – rok po roku. W bieżącym realizowaliśmy pierwszy, mniejszy etap dwuletniego projektu, który objął 19 instalacji.
 

Czyli w 2027 czeka was ten większy?

Tak, za rok przed nami zdecydowanie poważniejsze wyzwanie. Postój obejmie 71 instalacji tak zwanego drugiego ciągu rafinerii, przy czym na 48 z nich prowadzone będą prace remontowe. Już teraz zaczynamy przygotowania lub kontynuujemy wcześniej rozpoczęte prace.

Jak z perspektywy dyrektora wygląda zarządzanie szeregiem zadań, realizowanych równolegle, tak aby postój zakończył się zgodnie z harmonogramem, jak ten w bieżącym roku?

Do osiągnięcia sukcesu potrzebny jest przede wszystkim pomysł – koncepcja tego, jak zarządzać takim megaprojektem. A takim niewątpliwie jest postój remontowy: przedsięwzięcie o olbrzymim budżecie, obejmujące tysiące zadań i angażujące bezpośrednio setki osób – zarówno jeśli chodzi o kadrę rafinerii, jak i wykonawców zewnętrznych czy dostawców. Ów pomysł dotyczy właśnie pewnego ustrukturyzowanego i wielopoziomowego sposobu zarządzania.

Czyli?

Zarządzanie tak złożonym przedsięwzięciem musi odbywać się na wielu poziomach: od najwyższego – zarządczego, do najniższego, dotyczącego poszczególnych instalacji, a wręcz pojedynczych urządzeń. To poziom operacyjny, gdzie kluczowy jest jasny podział ról i odpowiedzialności, aby wszyscy uczestnicy postoju wiedzieli, co, jak i kiedy mają robić. Zwłaszcza w sytuacji, gdy pojawiają się problemy. Każdy musi wiedzieć, w jaki sposób zgłosić je na wyższy szczebel zarządzania – niekiedy nawet o dwa poziomy wyżej.

Przy niedawnym postoju udało się to zrealizować?

Dzisiaj, kiedy postój jest już faktem, oceniam go jako niewątpliwy sukces Rafinerii Gdańskiej, sukces wykonawców, którzy z nami współpracowali, a przede wszystkim inżynierów i specjalistów z Pionów Techniki, Produkcji, Bezpieczeństwa oraz Zakupów.

To kolejny mój postój w roli dyrektora do spraw techniki i mam ogromną satysfakcję z tego, że z powodzeniem zrealizowaliśmy to zadanie dzięki wspomnianemu systemowemu podejściu. Ponadto, co warte podkreślenia, potrafiliśmy zbudować dobrą współpracę na różnych poziomach. Czuć było taki wielopokoleniowy team spirit dotyczący zarówno inżynierów i specjalistów po raz pierwszy uczestniczących w takim projekcie, jak również osób, dla których tegoroczny postój remontowy był już którymś z kolei.

Rozmawiamy podczas 19. edycji konferencji Remonty i Utrzymanie Ruchu w Przemyśle Chemicznym, której Rafineria Gdańska jest Honorowym Gospodarzem. Co dają takie spotkania służbom UR?

Bardzo wysoko oceniam tę branżową konferencję. To tematycznie ukierunkowane dwa dni różnego rodzaju prezentacji, kiedy dzielimy się wiedzą, doświadczeniami w sposób dość transparentny. To też warte podkreślenia. Pomimo że jesteśmy z różnych zakładów, nie ma wśród nas poczucia rywalizacji, a panuje atmosfera szczerości i otwartości. Oczywiście, konferencje nie polegają na tym, żeby bardzo szczegółowo mówić jeden drugiemu, co ma robić, ale – wykorzystując wiedzę specjalistów występujących na sali czy zdobytą w kuluarach – rozwijać bądź uzupełniać swoją i przenosić ją do zakładu.

Cieszę się więc, że tak duża grupa inżynierów i specjalistów z naszej firmy uczestniczy w tym wydarzeniu. Miło mi też, że mogę w imieniu swoim, zarządu i całej Rafinerii Gdańskiej podziękować za to, że możemy być gospodarzem tak dobrego eventu.
 

Rozmawiała Aleksandra Grądzka-Walasz, redaktorka czasopisma Kierunek Chemia i portalu www.kierunekchemia.pl